Rubailer -2 (Mevsîm-i Hüzn)

Mevsim-i gülün geçti zamanı be gönlüm,
Hâr oldu cihan, kalmadı şanı be gönlüm!
Sessizce uyurken yerin altında nebat,
Bak, başladı ol devr-i hazanı be gönlüm!