Boş bir odasında boş bir konağın,
Unutulmuş, kırık camlı aynayım.
Karşı pencereden görünen dağın
Bendeki aksiyle avunmaktayım.
O dağın ardından doğacak güneş,
Biliyorum bir gün biri gelecek.
Biri, ister mesûd olsun ister çilekeş,
Gelecek ve kırık camı silecek.
Bir kerecik geçip dursa önümde,
Camımı silecek olan o “biri”,
Zararı yok, o en mutlu günümde
Kırsın parçalasın öptürüp yeri.
