Dün Ahmet geldi askerden.
Gerçi bir ay olmuş tezkeresini alalı;
Bir yakını öldüğünden
-Allah rahmet eylesin!-
Memlekete gitmiş.
Kemal aradı bir iki gün önce,
-O da askerde-
Hafta sonu izne gelecekmiş dağıtımdan dolayı
“Karşılayın beni!” dedi, “Cumartesi”
“Haber ver Faruk’a, Ramazan’a, Fatih’e,
Turgut’a, Salih’e!”
“Peki” dedim.
Nadir de nizamiyede,
Yazıcı..
Yarısı gitti, kaldı yarısı.
Çabuk gelse de bir tavla atsak,
Göstersem ona Venüs’ü, Mars’ı…
Ordu bizim, bizim canımız,
Orda çünkü tüm cânlarımız…
